خنجر نامردمی حتی تو دست سایه هاست

وقتی که عاطفه رو می شه به آسونی خرید

معنی کلام عشق خالی تر از باد هواست

اما من که آخرین عاشق دنیام

ماهی مونده به خاکو قعر دریام

از همه دنیا برام یه چشمه مونده

چشمه ای به وسعت همه نفسهام

از همینه که همه عمرمو مدیون توام

تویی که عزیز تر از عمر دوباره ای برام

بی نیازی به تن قلندرم تنها لباسه

حتی دستام به زریح تو دخیل التماسه

خسته و زخمی دست آدمکهای بدم

پشت پا به رسم بی بنیاد این دنیا زدم

من برای گم شدن از خودو غرق تو شدن

راه دور عشقمو پیمودم اینجا اومدم

بی نیازی به تن قلندرم تنهالباسه

حتی دستام به زریح تو دخیل التماسه

قایقی خواهم ساخت

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خواب غریب ... !

پدر روزنامه می خواند ، اما پسر کوچکش مدام مزاحمش می شد . حوصله ی پدر سر رفت وصفحه ای از روزنامه را –که نقشه ی جهان را نمایش می داد- جدا و قطعه قطعه کرد و به پسرش گفت:
   -"بیا! کاری برایت دارم . یک نقشه ی دنیا به تو می دهم ، ببینم می توانی آن را دقیقا همان طور که هست ، بچینی؟"
و دوباره به سراغ روزنامه اش رفت؛ می دانست پسرش تمام روز گرفتار این کار است . اما یک ربع ساعت بعد، پسرک با نقشه ی کامل برگشت.
پدر با تعجب پرسید :"مادرت به تو جغرافی یاد داده؟"
پسر جواب داد:"جغرافی دیگر چیست؟ اتفاقا پشت همین صفحه ، تصویری از یک آدم بود. وقتی توانستم آن آدم را دوباره بسازم ، دنیا را هم دوباره ساختم.

مرجع : داستانهاي پائولوكوئليو

در قرن پیش ، جهانگردی امریکایی به قاهره رفت تا روحانی معروف لهستانی ، حافظ اعیم را ببیند. جهانگرد با کمال تعجب دید که روحانی ، در اتاقی ساده زندگی می کند . اتاق پر از کتاب بود و غیر از آن ، فقط میز و نیمکتی در اتاق دیده می شد.
جهانگرد پرسید:"لوازم منزلتان کجاست؟"
روحانی گفت:"مال تو کجاست؟"
مسافر گفت "لوازم من؟ اما من این جا فقط مسافرم."
روحانی گفت:"من هم همین طور."

عبارت دل نگرانی ، دو بخش است "دل و نگرانی" یعنی پیش از آن که حادثه ای رخ دهد، دل ما نگران واقعه  باشد . یعنی سعی کنیم مشکلاتی را حل کنیم که هنوز فرصت ظهور نیافته . یعنی این تصور که اتفاقاتی که در آینده رخ می دهند، همیشه نامطلوبند .
البته استثتاهای فراوانی وجود دارد. یکی از آن ها قهرمان این داستان کوتاه است:
پادشاه پیری در هندوستان ، دستور داد مردی را به دار بیاوزند. همین که دادگاه تمام شد ، مرد محکوم گفت:"اعلی حضرتا ، شما مردی خردمندید و کنجکاوید تا بدانید رعایاتان چه می کنند. به گوروها ، خردمندان ، مارگیران ، و مرتاضان احترام می گذارید . بسیار خوب. وقتی بچه بودم ، پدر بزرگم به من یاد داد که چگونه اسب سفیدی را به پرواز در آورم . در این کشور هیچ کسی نیست که این کار را بلد باشد ، باید مرا زنده نگه دارید."
پادشاه بی درنگ دستور داد اسب سفیدی بیاورند.
مرد محکوم گفت :"باید دو سال در کنار این جانور بمانم."
پادشاه گفت :"دو سال به تو وقت می دهم اما اگر بعد از این دو سال ، اسب پرواز نکند ، تو را به دار می آویزم."
مرد با اسب از قصر بیرون رفت و خوشحال بود که سرش هنوز روی تنش است . وقتی به خانه رسید ، دید که خانواده اش سیاه پوشیده اند .
همه جیغ زدند :"دیوانه شده ای ؟از کی تا حالا در این خانه کسی بلد بوده که اسب را به پرواز در بیاورد؟"
پاسخ داد :"نگران نباشید. اول این که هیچ کس تا حالا سعی نکرده به اسبی یاد بدهد که پرواز کند ، یک وقت دیدید که یاد گرفت . دوم این که پادشاه خیلی پیر است وشاید تا دو سال ديگر بمیرد. سوم این که شاید این حیوان بمیرد و بتوانم دو سال دیگر وقت بگیرم تا به اسب دیگری پرواز یاد بدهم. حالا فرض کنید که انقلاب یا شورش بشود، حکومت سرنگون بشود، جنگ بشود. و آخر این که اگر هیچ اتفاقی هم نیفتد ، دو سال دیگر زندگی کرده ام و می توانم در این مدت هر کاری که دلم می خواهد بکنم . فکر می کنید همین کم است؟"

ملانصرالدین هرروز در بازار گدایی می کرد، و مردم با نیرنگی ، حماقت او را دست می انداختند . دو سکه به او نشان می دادند که یکی شان از طلا بود و یکی از نقره . اما ملا نصرالدین همیشه سکه نقره را انتخاب می کرد.
این داستان در تمام منطقه پخش شد . هر روز گروهی زن و مرد می آمدند و دو سکه به او نشان می دادند و ملانصرالدین همیشه سکه ی نقره را انتخاب می کرد.
تا این که مرد مهربانی از راه رسید و از این که ملانصرالدین را آن طور دست می انداختند ، ناراحت شد. در گوشه ی میدان به سراغش رفت و گفت:
-" هر وقت دو سکه به تو نشان دادند ، سکه ی طلا را بردار. این طوری هم پول بیشتری گیر تو می آید وهم دیگر کسی دستت نمي اندازد."
ملانصرالدین پاسخ داد :" ظاهراً حق با شماست. اما اگر ســـــکه طلا را بردارم ، دیگر مردم به من پول نمی دهند تا ثابت کنند که من احمق تر از آن هـایم . شما نمی دانید تا حالا با این کلک چه قدر پول گیر آورده ام."
" اگر کاری که می کنی ،هوشمندانه باشد ، هیچ اشکالی ندارد که تو را احمق بدانند."

شوان راهب ، همیشه به شاگردانش اهمیت مطالعه ی فلسفه جهان باستان را گوشزد می کرد. یکی از شــاگردها که بسیار با اراده بود ، تــمام درســهای شوان را می نوشت و بقیه روز را به تأمل بر اندیشه های کهن میگذراند.
سال بعد بیمار شد ، اما همچنان د رکلاس های درس حاضر می شد.
به استاد گفت:"هرچند بیمارم اما به مطالعه ادامه می دهم. در آستانه رسیدن به فرزانگی ام  و نباید وقتم را تلف کنم."
شوان به خشم آمد و گفت:
   -"از کجا می دانی که فرزانگی پیش روی توست و باید همواره دنبالش بدوی؟ شاید پشت سرت باشد و می خواهد به تو نزدیک شود، اما تو نمی گذاری و مدام فرار می کنی .آرام بگیر و بگذار اندیشه ها شکوفا بشوند ، این شیوه رسیدن به فرزانگی است."

و می گذارم که ماهی کوچک قلبم آبی بی کران اقیانوس را سیر سیر سیر بنوشد

دلم که بگیرد ...